Κάρπαθος.

Η Κάρπαθος είναι το δεύτερο μεγαλύτερο νησί της Δωδεκανήσου, ανάμεσα στη Ρόδο και την Κρήτη, σε θέση που το κράτησε σχετικά απομονωμένο μέχρι το άνοιγμα του αεροδρομίου τη δεκαετία του '80. Το νησί εκτείνεται βόρεια-νότια, χωρισμένο από οροσειρά που φτάνει τα 1.215 μέτρα στην Καλή Λίμνη. Ο νότος είναι προσβάσιμος και αναπτυγμένος γύρω από την Πηγάδια, το κεντρικό λιμάνι και πρωτεύουσα· ο βορράς είναι απομακρυσμένος, χωρίς δρόμο μέχρι πρόσφατα, και πολιτισμικά ξεχωριστός — η Όλυμπος, το ορεινό χωριό εκεί πάνω, διατήρησε τη διάλεκτο και τα έθιμά της περισσότερο από σχεδόν οποιοδήποτε άλλο μέρος στην Ελλάδα.

Οι περισσότεροι επισκέπτες μένουν στην Πηγάδια ή στα παραθαλάσσια χωριά της νοτιοδυτικής ακτής: Αμμοπή, Αρκάσα, Φοινίκι. Οι παραλίες είναι καλές — η Απέλλα στην ανατολική ακτή αναφέρεται συχνά ως μία από τις καλύτερες στην Ελλάδα — και το νερό είναι διάφανο και βαθύ γαλάζιο, χαρακτηριστικό της Δωδεκανήσου. Η Κάρπαθος δεν έχει την απαλή κυκλαδίτικη αισθητική· η αρχιτεκτονική είναι πιο ποικιλόμορφη, μερικές φορές απλή, και το τοπίο είναι τραχύ με χαμηλή βλάστηση και πέτρα παρά καρτ ποστάλ λευκό. Το νησί αισθάνεται λιγότερο επιμελημένο από τη Ρόδο ή την Κω, κάτι που αποτελεί μέρος της γοητείας του.

Η Όλυμπος παραμένει το κύριο πολιτιστικό σημείο ενδιαφέροντος. Το χωριό κρέμεται σε μία κορυφογραμμή στα 600 μέτρα, τα σπίτια του στοιβαγμένα στενά, και μέχρι τη βελτίωση του δρόμου τη δεκαετία του 2000 ήταν ουσιαστικά αποκομμένο από την υπόλοιπη Κάρπαθο. Οι γυναίκες φορούν ακόμα παραδοσιακή φορεσιά καθημερινά, όχι για τους τουρίστες, και η τοπική διάλεκτος διατηρεί αρχαϊκά στοιχεία. Αξίζει τη διαδρομή με το αυτοκίνητο ή το καΐκι από τη Διαφάνη, είναι όμως ένα ζωντανό χωριό, όχι μουσείο, οπότε αυτό που βλέπετε εξαρτάται από το πότε φτάνετε και τι συμβαίνει εκείνη τη μέρα.